ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဒီမေလးရွားကို စလာေတာ့ ေတာသားျမိဳ႔ေရာက္ ဆိုသလိုပါပဲ။အရာရာဟာ အထူးအဆန္းေတြနဲ႔
ျပည့္ႏွက္ေနတယ္ေလ။လမ္းေတြႀကည့္မလား၊ ကားေတြကို ႀကည့္မလား၊လူေတြကို ႀကည့္မိေတာ့လည္း တမ်ိဳး
ေလးေတြေလ။ ေခါင္းျမီးခ်ဳံထားေတြက အစေပါ့။ဒီအထဲမွာ ပိုထူးတာေလးကို မွတ္မိေနေသးတယ္။တကၠစီ
ေမာင္းတဲ႔သူက ဟန္းဖုန္းႏွစ္လံုးနဲ႔ေလ။ေနာက္လမ္းေဘးမွာ အမိႈက္ေကာက္ေနတဲ႔ ကိုယ္ေတာ္က အသားက
သာ မဲတာ ခါးမွာ ဟန္းဖုန္းနဲ႔ဗ်။
အဲ႔ဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာျပည္မွာ ဟန္းဖုန္းတလံုးကို သံုးဆယ္ေက်ာ္ေလာက္ေပးရတာေလ။ကၽြန္ေတာ့္
သူေဌးေတာင္မွ CDMA လို႔ေခၚတဲ႔ ျခင္းဖုန္းပဲ ကိုင္နိုင္တာ။ဒီေတာ့ကၽြန္ေတာ္တို႔အထင္ႀကီးတာဘာဆန္းလဲ။အဲဒီတုန္းက မေလးမွာလည္း အခုလို ဖုန္းေတြက တအားမေပါေသးဘူးေလ။ဖုန္းဆက္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ တိုင္ကို
ဆြဲထုတ္ရေသးတယ္။ေနာက္တေပ နီးပါးေလာက္ရွိတဲ႔ ဖုန္းေတြေတာင္ ရွိေသးတယ္။ရန္ျဖစ္ရင္ ဖုန္းနဲ႔ထုတာ
နဲ႔တင္ ပြဲျပီးတယ္။ဘာလက္နက္မွမလိုဘူး။အဲဒီတုန္းက...